Wilt u reageren op het programma, of wilt u uw ervaringen met de citotoets delen? Stuur dan een e-mail naar deschoolvanprem@nps.nl o.v.v. ‘reactie website’.

Ik heb veel bewondering voor je programma De school van Prem. Ik vind het geweldig hoe je de vinger op de zere plek van het basisonderwijs hebt gelegd en hoe je de kinderen weer zelfvertrouwen hebt gegeven en een toetsuitslag hebt laten bereiken die bij hun intelligentie past. Complimenten! Ook al heb ik gekozen voor een hele andere carriere, als 20 jaar geleden afgestudeerd onderwijskundige heb ik altijd een zwak voor het onderwijs gehouden en vooral voor degenen die daarin onvoldoende kansen krijgen. Wat dat betreft heb ik kritische opmerking bij de laatste aflevering van je programma waarin de toetsuitslagen en het schoolniveau van de kinderen bekend worden gemaakt.

Justin kwam het programma binnen met een Cito-entree score uit groep 7 van 80 op zak. De school adviseerde hem vmbo-t, terwijl 80 een dikke vwo-score is (boven de 70 zit je nl. al op vwo-niveau). Tijdens jouw programma heeft hij de NIO gemaakt met als uitslag 120, ook een dikke vwo-score (die heb je nl. vanaf een score van 109). Een hele slimme, gemotiveerde jongen als Justin verdient een volmondig vwo-advies. Maar helaas kreeg hij dat van jou ook niet; jouw conclusie was havo. Wat had Justin meer moeten doen om het advies te krijgen dat recht doet aan zijn intelligentie?   

Yolande

Eindelijk eens iemand die het onderwijsimperium aan de kaak steld. Ik ben het volkomen met je eens. Ik zelf ben ook werkzaam in het onderwijs, en heb 20 jaar gewerkt in een Vrije school, daarna met “meslukte”kinderen in het bijzondere onderwijs, daarna met zogenaamde “gehandicapten”. Respekt,vertrouwen,humor zijn woorden die ik hoog in het vaandel heb. Ook je kwetsbaar durven op te stellen is van groot belang. De hoogmoed die ik vaak tegenkom is een slecht uitgangspunt voor mensen die in het onderwijs werken. Zelf “gehandicapten”zijn een aanwinst voor deze technische wereld. De school is voor het leven, niet voor de cijfers. Jij bent bekent en kan daarom veel mensen bereiken. Ga vooral door. Tenslotte: ieder mens is de moeite waard, en vooral de zogenaamde moeilijke kinderen hebben de zogenaamde professionals veel te leren. Moeilijke kinderen bestaan niet, het laat alleen maar zien wat ons niet lukt. Zo dat ben ik kwijt.

j.Binnekade

Ik heb veel waardering voor je aanpak van het onderwerp onderwijs. Tijdens de afleveringen die ik van De school van Prem heb gezien, zijn er vele dingen voorbijgekomen over het onderwijs waar ik al lange tijd dezelfde mening ben toegedaan.  In mijn privé omgeving, maar ook daarbuiten heb ik behoorlijk wat misstanden gezien, waarna er eigenlijk maar een conclusie overbleef: De leerlingen behalen hun diploma ondanks ipv dankzij school. Er zijn veel scholen waar het nog steeds erg mis gaat.  Leerkrachten, docenten of directeuren erop aanspreken is erg moeilijk. Al doe je dat als ouder zo diplomatisch mogelijk (mede ivm eventuele reacties naar je kind toe) toch nemen velen het op als een belediging als je kritiek hebt of zelfs maar vragen stelt over hoe iets mogelijk is. Dat geeft dat ouders/verzorgers sowieso weinig durven te zeggen. Op een aantal na dat misschien wel wat agressiever is in de aanpak. Terwijl iedereen toch fouten maakt - en daarmee eigenlijk gefeliciteerd mag worden, want daar leer je van - lijkt het de algemene tendens binnen het onderwijs, dat het onderwijsgevend personeel geen fouten maakt.

Ik heb me altijd verbaasd over het feit, dat studenten van een lerarenopleiding geen les krijgen in communicatie met ouders. Dat was in de 80′er jaren al zo, toen ik zelf zo’n opleiding volgde. En nu is het nog steeds zo. Mijn zuster en nichtje zijn nog niet zo lang geleden aan de Pabo afgestudeerd en ook zij hebben geen aparte lessen over dit onderwerp gekregen. Gelukkig zullen er ook vandaag de dag goede scholen zijn, net als vroeger, maar dat zullen er niet echt veel zijn.

Anoniem

Ik geef het toe, ik ben bevooroordeeld. Jaren geleden zag ik een programma van Prem en dacht toen al “wat een geweldige man!” hij benoemt de dingen zoals ze zijn en ‘kijkt” recht in je gevoel. Maar vanavond zag ik het laatste deel van De school van Prem. Zo schitterend, zo mooi; zo jammer dat ik de rest gemist heb. Dat meisje dat een mindere score had, hoe goed hij daar mee omging. Die vader waar hij tegen zei: kom erbij en die vader was allang opgestaan. Mijn hart ging vooral naar haar uit. Het gaat niet om je score, het gaat om wie je bent van binnen! Mooi weergegeven, klasse.

Ik kom van de andere kant. De kant van: de Cito toets zegt dat ze meer kan, maar haar inzet is minimaal dus doe maar (toen nog) lts/mavo ipv vwo/havo. Dan geef je het als kind gelijk op natuurlijk. Ik heb nu een dochter van 4 jaar en ik hou regelmatig mn hart vast. Te weinig gericht op de persoon, teveel op hoe je als nummertje klaargestoomd moet worden voor de maatschappij en vooral binnen de kaders van wat het “gemiddelde” bepaalt. Want gemiddeldes, daar kunnen de ‘beleidsmakers’ wat mee. Personen/mensen (jawel kinderen zijn ook mensen…) wordt wat moeillijker. Vaak, heel vaak, heb ik me afgevraagd: “wat kan ik nou met die wiskunde wat ik gehad heb, anders dan berekenen of mn meubels in het volume van mn kamer passen? Wat is nou het nut van die statistiek lessen geweest?”anders dan beseffen dat er Lies, damn Lies and Statistics zijn?

Wat ik vooral wil zeggen, denk ik, is dit: Ga zo door Prem. Ga door met zulke programma’s maken (en dan hoop ik het wat eerder op te pikken :-D). Ja, het onderwijs bolwerk bevat teveel heilige huisjes. Tis onderhand net, godverbiedhetvloeken, een geloof geworden waar niet aan getornd mag worden. Hoewel er veel dingen zijn hier in Nederland waarvan ik me afvraag of er nou zo tegen geageerd moet worden, denk ik dat dít nou eens een onderwerp is, waar we inderdáád tegenin moeten gaan. Hoe gaan we om met onze kinderen. Kinderen die ónder het heilige gemiddelde vallen en kinderen die bóven het heilige gemiddelde vallen. Leren we ze wel dat ze goed zijn, ondanks een misschien tegenvallende CITO toets?! Hoe gaan leerkrachten om met de persoon?! enzovoorts, enzovoorts…

Carla

Als leerkracht basisonderwijs kan ik het niet nalaten te reageren op het programma. De oorzaak wordt gezocht bij de leerkrachten, maar het programma geeft zelf aan dat daar de bron van het probleem niet ligt. De kleine groep kinderen wordt begeleid door 2 leerkrachten (1 op 5!) ,in een gigantisch mooie omgeving en met de meest geweldige motivatie middelen! Loop eens een willekeurige basisschool binnen, dan wordt direct de kern van het probleem duidelijk: basisscholen hebben deze luxe niet! Om nog maar te zwijgen over het loon van de “particuliere meesters” in het programma… 

Brenda

Ik ben femke en 15 jaar. Ik vind het heel goed dat dit onderzoek word gedaan. Zelf doe ik dit jaar examen in VMBO-TL maar van mijn eerste leerjaar was duidelijk dat dit absoluut niet mijn niveau was. Van mijn basisschool kreeg ik het het advies om VMBO-basis of kader te doen, mijn middelbare school heeft na een kleine toets gekozen voor kader. Maar mijn eerste jaar was zo makkelijk ik haalde een 9 of 10 met niks doen, niet leren, geen huiswerk maken. Dus besloot de school me een niveau hoger te zetten gemengd, maar het was eigenlijk net zo makkelijk. Ik haalde nu i.p.v. een 10 een 9 of 8, nog steeds niet mijn niveau dus. Ik geef mijn b asisschool daar de schuld van ik kreeg nooit het onderwijs wat ik nodig had. Ik kreeg altijd boeken en opdrachten die voor kinderen waren die moeilijk leerde, terwijl mijn klasgenoten wel gewone opdrachten kregen. Bij de cito heb ik dus niet goed gescoord omdat ik het nooit geleerd had. Maar ik heb gezien dat ik makkelijk dingen oppak en snel kan leren. als ze mij de normale dingen hadden geleerd had ik denk kunnen scoren op VMBO-TL en misschien daarna doorstromen naar HAVO. Het is namelijk heel moeilijk om in een klas te zitten terwijl jij het allemaal heel makkelijk vindt en de rest het na 5 keer nog niet begrijpt. Nu zit in ik mijn laatste jaar en doe ik over 10 weken eindexamen, mijn 4 schooljaren zijn heel gladjes verlopen. Ik ga mijn examen heel goed in en ben er eigelijk zeker van dat ik slaag. Achteraf wou ik dat ik na mijn eerste leerjaar naar de HAVO was gegaan maar ik durfde het niet omdat mijn basisschool mij had gezegd dat ik dat niet zou redden. Maar ga vooral door met het onderzoek want als je iets meer uit een kind haalt en het leert wat het moet leren kunnen ze het wel. En hoeven ze niet in een klas te zitten waar ze niet horen.

Femke

Ik reageer niet snel op dit soort zaken, maar hiervoor maak ik graag een uitzondering. Het initiatief en de begeleiding, weliswaar met een hoger budget dan ons in het VMBO ter beschikking staat, heeft zijn waarde bewezen. Meer dan alleen de knuppel in het hoenderhok te gooien heb je laten zien dat de aandacht voor dit type leerlingen verder moet gaan dan de reguliere LWOO-voorzieningen. Ik hoop dat dit programma de beleidsmakers aan het denken heeft gezet.

Anoniem

Wat vond en vind ik dit een goed initiatief! “Haal er uit wat er in je zit” Deze slogan zou je kunnen weerleggen bij de kinderen. Je ziet duidelijk hoe de kinderen vooruitgaan met alle ondersteuning en ook hoe zij elkaar helpen. Ook naast het harde werken de nodige ontspanning in de vorm van sport en spel. De boodschap is duidelijk, met de nodige ondersteuning halen de kinderen  1 of meerdere niveau’s hoger dan de entree toets in groep 7. Petje af voor  alle docenten van het IBOS , Prem en iedereen  die zich hier voor heeft ingezet.

De laatste uitzending waarbij de uitslag bekend werd gemaakt, heb ik met kippenvel op de bank  gezeten. Ik leefde zo mee met deze kinderen. Ik ben ze de afgelopen weken gaan volgen en zag ze groeien op allerlei manieren. Voor mij is de CITO-toets 10 jaar geleden. Waarbij ik 525 scoorde. Het advies was vbo , op een LOM-school. Uiteindelijk heb ik in 2002 m’n MAVO-diploma gehaald. Ik ben nu bijna 23  en heb de opleiding detailhandel gevolgd en ondertussen alweer 7 jaar werk ervaring. Het gaat hardstikke goed en ben nu 2 jaar werkzaam als assistent manager in een service gerichte schoenen winkel. Met de nodige ondersteuning kan elk kind er uithalen wat er in hem of haar zit.

Carola

Ik wil jullie hartelijk bedanken dat jullie het heft in handen hebben genomen om het onderwijs in Nederland in de media te brengen. Zelf heb ik ook een aantal ervaringen opgedaan als ouder met een kind die  het onderwijs hier in Nederland volgt. Mijn zoon heeft inmiddels een achterstand van 4 en een half jaar opgebouwd, doordat je als ouder zijnde bijna geen medewerking van de instanties in Nederland die je horen te helpen om elk kind weer zo gauw mogelijk in het onderwijsysteem te krijgen. Dit was dan ook reden voor mij genoeg toen ik in het jaar 2006 werd gevraagd om als ouder mee te lopen met het Manifest ” Kind tussen Wal en Schip ” Ik had gehoopt dat er eindelijk wat gedaan zou worden voor deze doelgroep en  dat de wachtlijsten zouden inkrimpen en dat geen enkel kind meer thuis hoeft te zitten .

Helaas is dit nog steeds niet het geval er zitten kinderen thuis die op een wachtlijst staan en graag naar school willen , zodat ze net als andere kinderen straks mee kunnen doen in de maatschappij om een beroep  te kunnen gaan uit oefenen . Maar nee wat ik nog steeds om me heen hoor via de media , gemeente waar ik zelf woon dat er nog genoeg kinderen zijn die al 2 jaar of meer geen onderwijs volgen. De ouders die er alle moeite voor doen om hun kind zo gauw mogelijk weer in  het onderwijssysteem te krijgen , krijgen helaas geen medewerking. In plaats daar van krijgen de ouders een Onder Toezicht Stelling of in  ergere gevallende kinderen komen in een Jeugdinstelling terecht. Op dit momenr ben ik aan het bekijken waar ik als moeder een klacht kan indienen over de schade die mijn zoon hierbij heeft opgelopen. Helaas is dat niet eenvoudig en er zullen vast meer ouders zijn die tegen hetzelfde probleem aanlopen als ik nu doe.

Anoniem

Het is te simpel, niet de realiteit en niet eerlijk. Ik heb gewacht tot alle uitzendingen zijn geweest. Voortdurend wordt er gezegd dat de scholen van de kinderen het niet goed hebben gedaan. Dat de kinderen bang waren dat ze niet zouden slagen voor de CITO-toets (je kan er niet eens voor slagen). Dat er op het VMBO de terreur van de straat heerst en zo kan ik nog wel even door gaan. Als ik mijn dochter, in een één op één situatie thuis, iets van wiskunde uitleg in 15 minuten en ik doe daar in een klassesituatie (met iets meer dan 10 kinderen en twee mensen ervoor) 10 lessen van 50 minuten over, heb ik niet bewezen dat ik thuis een betere leraar ben dan op school. Dat is wat er wél gebeurt in het programma. Er wordt niets nieuws bewezen!!!! Het is toch logisch dat deze kinderen in zo’n luxe positie (leeromgeving, tv (persoonlijkheid), wereldkampioenen, jeugdidolen, brandweerauto’s, schrijver, minister, (te) gemotiveerde ouders, groepsgrootte, enz., enz.) meer vooruitgaan dan in een ‘normale’ klassesituatie.

Het programma gaat nu pas beginnen: Wie gaat dit allemaal betalen en waar halen we de mensen vandaan. Hoe ziet u het voor zich als we het hele onderwijssysteem zo gaan opzetten als in uw programma. Want ik heb begrepen dat dat eigenlijk de kritiek is: het onderwijssysteem deugt niet!!! Dat had u veel veel, veel duidelijker moeten maken tijdens het programma. Nu zul je maar school geweest zijn van één van de kinderen uit het programma. Ik neem aan dat de programmamaker nu de politiek ingaat. Bij Rita, Geert (maar Pim zou het ook gewild hebben) of in een nieuw op te richten politieke beweging. Onderwijs zal het speerpunt worden. U kunt wel trots zijn dat de discussie nu is gestart maar die is al lang gestart: de docenten staken helemaal niet alleen voor geld maar ook voor werkdrukverlaging (bijvoorbeeld: klassen van 10 leerlingen met twee mensen ervoor en er nog een heleboel omheen!!!!) en verbetering van het onderwijs (maar of dat nu het nieuwe zelfstandige leren is ……… daar moeten we nog maar eens over praten maar niet zo’n tv-programma over maken want dan zou nog wel eens kunnen blijken dat het ouderwetse stamp-onderwijs betere resultaten geeft).

Als laatste zou ik u nog wel willen wijzen op uw verantwoordelijkheid om de kinderen te blijven volgen in de toekomst nu ze op deze kunstmatige wijze deze scores hebben behaald want het systeem is nog niet veranderd en straks komen sommige van deze kinderen, uit uw programma, misschien in de problemen …..??

Anoniem

Op de eerste plaats mijn complimenten dat jullie een heilig bastion als een CITO toets als onderwerp van gesprek durven te maken: daar kan je het zoals met alles, mee eens of oneens zijn. Volgend jaar gaan jullie met het programma door. Mijn zoon heeft dit jaar ook de Cito gedaan, waarvan het resultaat naar verwachting is. Voor zover ben ik tevreden. Echter wat mij uitermate verbaasde is dat de uitslag je als een hapklare brok wordt gepresenteerd zonder enige nuance met slechts een korte toelichting van de docent. Dit in grote tegenstelling tot de Entree-toets waarvan alle hoofdonderwerpen in kleinere delen uitgewerkt worden. Kennelijk is het niet meer de bedoeling dat je nog iets leert na je Cito?

Ik zou ervoor willen pleiten dat de uitwerking zoals die geschiedt bij de Entree-toets ook van toepassing is op de uiteindelijke uitslag. Dus niet rekenen/wiskunde is x percentiel, maar ook hier de totaaluitslag uitgewerkt naar getallen + bewerkingen + verhoudingen, breuken + procenten, meten + meetkunde, tijd + geld enz. Dan weet je tenminste waar je nog aan werken moet, ook voor de toekomst. De kinderen moeten uiteindelijk nog een half jaar op de lagere school zitten: laat ze gericht ergens aan werken. Verder verdient het onderwerp rekenen Cito 2009 enige aandacht: mijn zoon heeft het rekenen 50% minder goed gemaakt dan vorig jaar. Ook goede rekenaars hebben dit onderdeel (soms veel) minder goed gemaakt dan vorig jaar. Hoe zit het met de beoordeling? Verder vernam ik dat zij vorige week wederom uitgebreid getest zijn in het kader van het leerlingvolg-systeem, ook van Cito. Aldus mijn zoon hebben zij nòg harder moeten werken dan in de Cito-week zelf zonder middagjes spelen. De spreiding van al die tests zou wel wat beter kunnen. Bij voorbeeld twee of drie maanden later: op die manier kan opnieuw bekeken worden of de kinderen enige vooruitgang hebben geboekt. Bij twijfel kunnen bovendien die gegevens inzetten worden voor een definitief oordeel.

Claire

Misschien mosterd na de maaltijd maar graag wil ik reageren op “de school van Prem’ Ik ben zelf werkzaam in het onderwijs en weet dat wanneer er kleine klassen zijn met veel individuele aandacht we veel meer kinderen op een hoger niveau kunnen krijgen. Het moet in mijn ogen wel duidelijk zijn dat scholen, zowel basis als voortgezet, wel willen maar vaak niet de middelen hebben om kinderen extra te helpen. Dat betekent op het voortgezet onderwijs dat leerlingen al gauw afstromen naar een lager niveau waar ze wel goed mee kunnen komen. Maar een hoger niveau is ook geen garantie voor de toekomst. Het doorzettingsvermogen en wat iemand doet met zijn talent is vele malen belangrijker.

Daarnaast wil ik ook de opmerking maken dat een VMBO basis of kader met LWOO niet een lager niveau is dan zonder LWOO!! Het is een misverstand. De leerlingen die een diploma halen met LWOO ondersteuning hebben dit niet staan op hun diploma en hebben dus gewoon een VMBO diploma. Het is geen schande LWOO ondersteuning te hebben! Het is juist fijn, je hebt extra kleine klassen en er zijn middelen om extra hulp te bieden. Wie wil dit nu niet voor zijn kind? Wanneer je het net redt zonder LWOO heb je het gewoon iets makkelijker door de ondersteuning met LWOO. Het niveau is hetzelfde. Het is trouwens ook niet overal in Nederland hetzelfde wat betreft de score van de eindcito. Bij ons in Assen moeten alle leerlingen die 521 of lager halen een test doen voor LWOO ondersteuning. Voor een score boven 538 moeten scholen en ouders heel erg hun best doen om een havo/vwo brugklas advies te geven/krijgen. Ik weet dat een aantal kinderen van de school van Prem in Assen op een lager niveau terecht waren gekomen.

Anita

Ik denk dat het tijd is dat er duidelijkheid wordt gegeven over het begrip ‘Leerachterstand’ wat als een instrument door Prem wordt gehanteerd om de kwaliteit van het aangeboden onderwijs te meten. Redelijk ongenuanceerd, maar ook nog eens verkeerd. Prem gaat er namelijk van uit dat niemand een leerachterstand hoeft op te lopen in ons systeem van kwalitatief goed onderwijs. Hij realiseert zich echter niet dat het 0-punt tussen leerachterstand en leervoorsprong wordt bepaald door het gemiddelde van alle leerlingen in Nederland in vergelijkbare klassen. En daar gaat het dus mis. Als je weet dat dit gemiddelde momenteel ligt op een VMBO-T niveau, is het zinloos om de leerachterstanden te benadrukken, omdat er altijd kinderen onder en boven een gemiddelde moeten zitten. Je moet je juist richten op de capaciteiten en vaardigheden van deze kinderen. Dat is wat het schooladvies doet. Daar moet je op aansluiten en niet inzetten op het eenmalig behalen van een goede toetsscore welke hij/zij niet nogmaals kan waarmaken. En de scholen een verwijt maken dat ze van een VMBO-kind geen HAVO-kind hebben gemaakt, gaat ook weer volledig voorbij aan het kind zelf. De Cito geeft goed aan waar het kind staat in verhouding tot zijn leeftijdsgenoten en ondersteunt daardoor het schooladvies. Ga dat niet manipuleren. Hiermee houd je niet alleen het kind voor de gek, maar zorg je ervoor dat hij/zij niet op de juiste plek komt en dat geeft pas echte leerachterstanden. Als basisschool krijgen wij van al onze oud-leerlingen op het middelbaar onderwijs een overzicht hoe hun schoolloopbaan zich ontwikkeld. Hierdoor weten wij of we goed geadviseerd hebben. Prem zou er verstandig aan doen dit voor zijn ’school’ ook te doen en over een aantal jaren dit weer eens op televisie te tonen.

Martijn

Dank voor jullie programma!! Alleen ben ik van mening dat de leerkrachten soms onterecht worden afgeschilderd als tekortschietend, niet zozeer door jullie als wel door de media eromheen. Eigenlijk tonen jullie aan wat mij (als voormalig leerkracht)al een tijdje bezig houdt, namelijk: wordt het niet eens tijd om de schoolmethodes eerst te “keuren” oftewel toetsen of ze wel voldoen aan de kerndoelen die het ministerie voorschrijft? Jij, ik, iedereen kan een methode op de markt brengen en als deze lekker goedkoper is dan de rest…wordt deze al snel aangeschaft, maakt het niet uit..alles mag.. en wie is er de dupe van een methode die niet volledig is:de leerling, deze zal bepaalde onderdelen, die bij de CITO -toets getoets worden, niet hebben gehad,waardoor het lijkt of de leerkracht faalt!!

Tijdens mijn PABO studie was het zelfs een studieonderdeel: onderzoek wel van de volgende taalmethodes de kerndoelen in zich heeft die het ministerie stelt. Na afloop bleek dat geen van de methode alle kerndoelen in zich had……gewoon treurig!!!! Er werd bij de basisschool waar ik werkte speciale aanvulmethodes gemaakt door de leerkrachten zelf om de ‘gaten’ op te vullen, zij moeten zich daar in mijn ogen helemaal niet mee bezig hoeven houden….. Het lijkt mij een duidelijke zaak: er moet een screening komen voor alle bestaande en nieuwe methodes, daarnaast moet eens goed geken worden of nieuwe manieren van aanleren wel effecieve/positieve veranderingen zijn.. ouderwets tafels oefenen voor zwakkere rekenaars is volgens mij nog steeds de beste manier. Wie weet is er nu wat meer aandacht voor de leerling e de leerkracht want eigenijk zijn zij beide de dupe van budgettekorten en slecht geschreven methodes!

Suleika

Ik heb een deel van de afleveringen van de school van Prem gezien, ik heb gisterenavond Prem bij de wereld draait door gezien en mij vreselijk geërgerd aan een man die zo neerbuigend kan doen over het Nederlands onderwijs. Een aantal weken met een klein groepje kinderen werken en ze klaarstomen voor een CITO toets zegt mijns inziens helemaal niets over de capaciteiten van het kind. Het geeft aan dat je een kind ‘toetsklaar’ kunt maken. Prem zegt met een vervolg op het programma te komen. Laat hij nu ook over 1 of 2 jaar laten zien hoe deze kinderen het doen in het vervolg onderwijs. Heeft hij (hebben jullie) zich afgevraagd hoe de kinderen zich zullen voelen in een middelbare schoolopleiding die hen ‘niet past”. Wat het met kinderen doet als na een aantal maanden blijkt dat ze het advies dat ze met veel kunst en vliegwerk nu hebben gekregen niet kunnen waarmaken en dan toch die 1 of 2 stappen terug moeten doen? Wat zal dat doen met het zelfvertrouwen van de kinderen dat Prem beweert in een aantal weken te hebben opgevijzeld?

Debby

Ik heb grote waardering voor uw programma en het feit dat u hiermede bewijst dat, ondanks de tegenwerpingen van de AOB, de kwaliteit van het onderwijs slecht is. Het is meer dan triest als je kijkt naar het gebruik van de Nederlandse taal en het rekenen. Ik stond onlangs aan de kassa van een levensmiddelenzaak waar een meisje aan de kassa niet kon uitrekenen wat een flesje uit een sixpak van € 2,88 kostte. Zelfs samen met collega jongeman, lukte dat niet.

Alle rapporten wijzen op de slechte kwaliteit van het onderwijs, maar mevr. van Hesselen als bestuurslid van de AOB, steekt liever haar kop in het zand. Zolang de AOB niet bereid is zichzelf een spiegel voor te houden, zal het onderwijs helaas niet veranderen. Knap dat u het aandurft deze strijd aan te gaan. Hulde voor het resultaat en ga vooral zo door.

Co

De Cito-toets is een moment-opname. Als kind heb ik cito ook erg slecht gemaakt. (Ik ben nu 39.) Door omstandigheden: verhuizen en daardoor naar een andere lagere school. Mijn advies was destijds LHNO. De vroegere huishoudschool. Deze school heb ik gedaan. Daarna (weer een verhuizing verder) heb ik MBO gedaan, doktersassistente. Ik ben gaan werken, maar na 3 jaar dacht ik: ‘Als ik dit tot 65 moet doen, word ik gek!’ Toen heb ik alsnog HBO gedaan en nu, vele jaren verder, heb ik mij ontwikkeld, ik werk als artsenbezoeker en heb een goede baan, ik kan voor mijzelf zorgen. En mijzelf ontplooien, meedenken en mijn leven invullen zoals ik dat wil. Dat had ik, zonder die HBO, niet gekund.

Wat ik wil zeggen is: kinderen die het nu niet halen, komen mogelijk later, met wat ondersteuning, nog op hun pootjes terecht. De Cito is een momentopname. De kinderen van nu zijn er ook nog eens zenuwachtig voor. Het is gewoon niet goed om kinderen op zo een jonge leeftijd al te laten presteren (in een paar test, in een paar dagen) hun toekomst toch min of meer te laten bepalen.

Esther

Ik ben leerkracht groep 7 en keek net naar de laatste aflevering van uw programma. Steeds werd voorgelezen wat het voorlopig advies van de kinderen was en daarin kwam LWOO veel voor. Het leek wel, of de voorlopige adviezen van deze kinderen nog tragischer werden door de toevoeging. Jammer voor de beeldvorming van ouders en kinderen, want LWOO is een kans. Het maakt dat kinderen meer aandacht krijgen in het voortgezet onderwijs, waardoor ze extra kansen krijgen hun talenten te benutten. Met de toevoeging LWOO kan een leerling veel verder komen dan het advies. En de citoscore werd weer eens neergezet als bindend en enorm belangrijk, ook heel jammer. Ieder jaar presteren kinderen ondermaats door de enorme spanning gecreeerd door alle media-aandacht. Gelukkig kunnen de meeste basisscholen hun leerlingen goed inschatten en geven zij aan het voortgezet onderwijs een advies los van cito, dat heel wat meer zegt. Leerlingen met een lage citoscore worden vaak gewoon aangenomen op een vo-school door het basisschooladvies. Ik zou het leuk vinden als de uiteindelijke resultaten van deze leerlingen op het voortgezet onderwijs over een paar jaar ook nog eens belicht worden.

Saskia

Ik zag je vanmorgen bij het ontbijttv. Je bent heel duidelijk en krachtig. Ik wil je dan ook aanmoedigen om dit verder onder de aandacht te brengen met als doel een debat op gang te brengen. Er is veel mis in het onderwijs en daar moet iets aan gedaan worden. Aan het onderwijssysteem.Vele leerkrachten voelen zich machteloos en zijn gebonden aan teveel regels en administratie en kunnen niet meer doen waarvoor zij ooit zo bewust gekozen hebben. Kinderen hebben het nodig om gezien te worden, erkend te worden in wie zij werkelijk zijn. Met al hun talenten. Als dat niet gezien of erkend wordt gaan komen zij in opstand. Goed gedaan kinderen! maar de politiek begrijpt helaas nog niet. Naar mijn mening is de plicht van onderwijs en ouders om talent tot ontwikkeling te laten komen. Daar plukken mens en maatschappij de vruchten van.

Marloes

Kanjer-kids! Wat hebben jullie allemaal je best gedaan! Wat hebben jullie allemaal mooie scores behaald zeg! Of je nu geen hogere of juist een veel hogere uitslag hebt gekregen: jullie hebben allemaal zo jullie best gedaan! En ook al ken ik jullie niet echt, ik ben erg trots op jullie! En ook op Prem…..je hebt helemaal gelijk Prem!

Pat

Graag wil ik jou en de kinderen een compliment maken voor hun en jouw inzet en resultaat, heel goed gedaan. Wat in mijn ogen het programma vooral bewijst is dat een heleboel kinderen prima meekunnen op de basisschool, maar dat sommige kinderen, door welke omstandigheden dan ook, een leerachterstand kunnen oplopen. Hiermee zijn ze niet dom of wat dan ook, jouw programma heeft wel bewezen dat extra aandacht ze een flink stuk verder kan brengen. Misschien is het een idee om de entreetoets niet aan het eind van groep 7 te doen maar aan het eind van groep 6 of kerst groep 7. Je kan dan precies zien waar een kind achterstand op heeft. Misschien dat er dan per x aantal scholen een speciale kleine klas geformeerd kan worden om deze kinderen te helpen hun leerachterstand in te halen. Als elke school apart iets moet regelen wordt het weer heel duur en kan het niet doorgaan, gezamenlijke aanpak van meerdere scholen binnen een bepaalde afstand zou een mogelijkheid zijn. Er zijn ook (middelbare) scholen die speciale klasjes hebben voor extra begaafde kinderen, waarom niet ook voor kinderen met een leerachterstand? Prem, ik hoop dat je nog veel voor de schooljeugd in Nederland kan betekenen, de eerst stap heb je duidelijk gezet!

Moniek

Als je kind een leerachterstand heeft is dat erg, maar als je kind altijd tienen haalt en zich verveelt op school is dat minstens zo erg. Onze dochter is een mooie bloem, die op school géén water krijgt. Hierdoor verwelkt ze. De school onderkent het probleem, maar doet er niets mee! Ze leert niet met teleurstellingen om gaan omdat ze die niet heeft, als je altijd tienen haalt met gemak mis je de uitdaging en de teleurstelling. Dit maakt haar tot een heel onzeker meisje, wat het erg moeilijk vind om nieuwe uitdagingen aan te gaan. We willen dat ze geprikkeld wordt en het leuk blijft vinden om nieuwe uitdagingen aan te gaan en zich ontwikkeld en zich niet schaamt voor haar klas genoten omdat ze toch al het antwoord weet. Ze wordt steeds meer onzeker en ze trekt zich steeds meer in zichzelf terug. Klasgenoten laten haar ook steeds meer links liggen.We zijn radeloos wat dit betreft, school biedt geen enkele ingang wat dit betreft. Naar een andere school? We hebben zo hier en daar geïnformeerd, maar tot nu toe zonder succes en andere lees betere school in onze omgeving kunnen vinden. Het is echt onvoorstelbaar dat er zo met het potentieel van leerlingen wordt omgesprongen. We hebben haar laten testen, kosten € 500,-School doet niets met dit rapport.

Anoniem

Ik werk als bijlesleraar middelbare school en heb - hoe wrang ook - werk dankzij het huidige onderwijs. Wat ik bij mijn leerlingen tegenkom is een gebrek aan erkenning/bevestiging, een gebrek aan het aanboren van passie, een gebrek aan kennis over de eigen talenten, een eenzijdig talig/logisch/verstandelijke benadering door het onderwijs en door al deze dingen een te gering zelfvertrouwen.

Men verwacht dat door mij hun cijfers opgekrikt worden. Er is inderdaad veel aandacht voor de cijfers, maar de leerling die er bij hoort schiet er vaak bij in. Gedrags- en concentratieproblemen kunnen het gevolg zijn, evenals depressie, vereenzaming en erger. In plaats van de leerling centraal te stellen, worden deze bijkomende problemen symptomatisch aangepakt met een mager resultaat, waardoor de leerling voor de zoveelste keer wordt bevestigd in zijn onvermogen. Ik ervaar dit als onrecht. Gelukkig kan ik iets doen door mijn werk, maar ik zou willen dat dit breder aangepakt zou worden.

Arjen Kalkman

Ik ben de trotse vader van een eeneiige tweeling. Ze zijn geboren in 1988 en zaten samen op dezelfde lagere school, we hebben geprobeerd ze zoveel mogelijk in aparte klassen te laten plaatsen, hetgeen ook voor 80 procent is gelukt. De directeur van deze basisschool had er destijds niet veel zin meer in en met hem functioneerden nog enkele onderwijskrachten beneden het gewenste niveau. Mijn dochters hebben daardoor met name in het 6e en 7e leerjaar achterstand opgelopen. In het laatste schooljaar kwam er een  nieuwe directeur die de zaken grondig reorganiseerde. Mijn dochters kregen een Mavo/Havo advies met het dringende verzoek ze naar de Mavo te sturen. Ze zijn toen allebei naar een verschillende Mavo gegaan en kregen na het eerste schooljaar allebei het advies een Havo opleiding te gaan volgen. De meiden zijn toen beiden naar dezelfde Havo/Vwo school gegaan en hebben zonder problemen het Havo-diplma gehaald. Een van de twee heeft daarna ook nog haar Vwo-diploma gehaald, weliswaar met een herexamen.

Mijn stelling is deze: de Cito-toets zegt net zoveel over de leerling als over de kwaliteit van de basisschool. Conclusie: Eigenlijk zou er naast de Cito-toets jaarlijks een onafhankelijke schooltoets gehouden moeten worden die meeweegt bij de score van de Cito-toets.

S.K.

Op de eerste plaats mijn complimenten dat jullie een heilig bastion als een CITO toets als onderwerp van gesprek durven te maken: daar kan je het zoals met alles, mee eens of oneens zijn. Volgend jaar gaan jullie met het programma door. Mijn zoon heeft dit jaar ook de Cito gedaan, waarvan het resultaat naar verwachting is. Voor zover ben ik tevreden. Echter wat mij uitermate verbaasde is dat de uitslag je als een hapklare brok wordt gepresenteerd zonder enige nuance met slechts een korte toelichting van de docent. Dit in grote tegenstelling tot de Entree-toets waarvan alle hoofdonderwerpen in kleinere delen uitgewerkt worden. Kennelijk is het niet meer de bedoeling dat je nog iets leert na je Cito?

Ik zou ervoor willen pleiten dat de uitwerking zoals die geschiedt bij de Entree-toets ook van toepassing is op de uiteindelijke uitslag. Dus niet rekenen/ wiskunde is x percentiel, maar ook hier de totaaluitslag uitgewerkt naar getallen + bewerkingen + verhoudingen, breuken + procenten, meten + meetkunde, tijd + geld enz. Dan weet je tenminste waar je nog aan werken moet, ook voor de toekomst. De kinderen moeten uiteindelijk nog een half jaar op de lagere school zitten: laat ze gericht ergens aan werken. Verder verdient het onderwerp rekenen Cito 2009 enige aandacht: mijn zoon heeft het rekenen 50% minder goed gemaakt dan vorig jaar. Ook goede rekenaars hebben dit onderdeel (soms veel) minder goed gemaakt dan vorig jaar. Hoe zit het met de beoordeling? Verder vernam ik dat zij vorige week wederom uitgebreid getest zijn in het kader van het leerlingvolg-systeem, ook van Cito. Aldus mijn zoon hebben zij nòg harder moeten werken dan in de Cito-week zelf zonder middagjes spelen. De spreiding van al die tests zou wel wat beter kunnen. Bij voorbeeld twee of drie maanden later: op die manier kan opnieuw bekeken worden of de kinderen enige vooruitgang hebben geboekt. Bij twijfel kunnen bovendien die gegevens inzetten worden voor een definitief oordeel.

Claire

Met veel belangstelling heb ik gekeken naar uw programma . De kritiek die u geeft aan het onderwijs is na mijn mening in velen gevallen terecht. Ik vind het geweldig dat u “het onderwijs” aan de orde gesteld heeft.Onze dochter Eva kreeg 17 jaar geleden het advies om van wege haar handicap (dyslecsie) naar het laagste niveau school te gaan omdat dat de citotoets aan gaf. Zij kwam thuis en riep ik wil dit niet en zij is naar /VWO gegaan. Eva heeft het VWO in een keer gehaald is toen naar Delft gegaan om Bouwkunde te gaan studeren en heeft Universteit van Bouwkunde afgerond met het cijfer 8. Ze Werkt nu als architect.

U begrijpt dit verhaal klinkt simpel. Zo simpel is dat niet gegaan. Wij als ouder hebben geknokt samen met ons kind tegen alle adviezen in van het onderwijs. Eva haar probleem was in die tijd (13 jaar geleden) toen nog niet “echt” bespreekbaar. Ik heb zelfs leraren uit moeten leggen wat “Dyslectie” was. Verhalen ten over hoe de school met ons omging. Het is zeer precair als ouder je te begeven op school. Je wordt vaak als “zeer lastige ouder” bestempeld . De leraar weet het immers toch! Er wordt voor ij gegaan aan dat je als ouder voelt wat je kind doet/kan/voelt. Eva is de middelste van de drie.

Ik werk zelf op 6 verschillende basisscholen als docent HVO.(Humanistisch Vormings Ondrwijs) Mijn vak wordt ook wel levensbeschouwelijk genoemd. Ik zie heel veel gebeuren ook gelukkig veel goede dingen. Ik ben daarom erg blij dat de school van Prem volgend jaar weer door gaat. Dat er aandacht is voor de kinderen, iets wat ik al jaren roep en zelf aan wethouders vanonderwijs vertelt heb echter met weinig resultaat.

Annelies

Al tien jaar sta ik voor de klas in een achterstandswijk. En jaar in jaar uit kampen wij ook met veel problemen die het onderwijs gewoon heeft. Je ziet dat een kind probleem heeft en als je het aankaart dan moet je inderdaad 100 formulieren invullen en voordat je het weet ben je weer een jaar verder en geef je het kind af aan je collega die vaak opnieuw moet beginnen. Vorig jaar hebben mijn duopartner en ik een geweldig jaar gehad. Weer waren we begonnen aan een moeilijke klus. Kinderen met ADHD, Gilles de la tourette, forse rekenachterstand en taalachterstand. En laten we het maar niet hebben over de verschillende thuissituaties. Toch hebben we er een prachtig jaar van gemaakt waarin de kinderen zijn groeien. We hebben inderdaad de kinderen laten geloven in zichzelf. Als een kind het gevoel heeft dat hij/zij niets waard is dan zullen de schoolprestatie’s ook niet groeien. We hebben het steeds gehad over de kwaliteiten die de kinderen hebben, de een is goed in taal en de ander in rekenen weer een ander is een kunstenaar enz. De kinderen hebben van elkaars kwaliteiten gebruik mogen maken. Iedereen wist van elkaar waar hij of zij goed in is en ze mochten een beroep doen op elkaars kwaliteiten. Ook hebben we een hele open sfeer gecreeerd in de klas, de kinderen durfden overal over te praten en kwamen er achter dat niet alleen zij met ‘iets’ zaten. We hebben de resultaten zien groeien en dat kan alleen maar als je in de kinderen gelooft. Heb vertrouwen in ze.

Najat

Ik heb vanavond de laatste uitzending van de school van Prem bekeken. Als “goed” onderwijs “individueel” onderwijs betekent dan zou Prem gelijk hebben. Echter, er is geen land ter wereld  waar het financieel haalbaar is om elk kind individueel onderwijs te geven. Dat er aan het onderwijs in Nederland veel schort is evident, maar de conculusies die Prem trekt uit de gehaalde citoscores is niet reëel. Citoscores van 534 zijn geen Havo scores doch die geven hooguit recht op plaatsing in een T/H klas. De kans dat een kind uiteindelijk rechtstreeks een Havo-diploma haalt is klein. De gemiddelde citoscore van een 4 Havo leerling lag ongeveer 6 jaar terug al op 539. De score is nog licht gestegen dus het zal nu wel rond de 540 liggen. Een kind dat 537 als “vet” HAVO bestempelen schept een verkeerd beeld zowel bij ouders als kind. 537 Zal ongeveer correleren met een IQ van tussen de 95 en de 105. Alles zal mee moeten zitten, inclusief motivatie, doorzettingsvermogen en thuissituatie wil dit kind een HAVO diploma halen. Het kind dat een NIO haalde van 97, let wel dit is dus een laaggemiddelde IQ score, vertellen dat hij daarmee een Havist is ronduit slecht. Teleurstellingen liggen op de loer. Kind teleurgesteld dat het toch niet de prestaties levert die hem worden toegedicht. Ouders idem met mogelijk wantrouwen naar kind en Voortgezet onderwijsschool. Prem teleurgesteld en verwijten makend naar VO-scholen die de kinderen mogelijk toch weer 1 of 2 niveaus gaan verlagen.

Tussen deze groep kinderen zitten ongetwijfeld ook positieve uitzonderingen. Het jochie dat een NIO 116 scoorde kan theoretisch gezien een VWO diploma halen. De vraag is wel waarom hij tot nu toe niet tot goede leerprestaties kwam binnen het reguliere onderwijs. Mogelijk zijn er belemmerende factoren. Indien diezelfde factoren aanwezig blijven wanneer hij op het VO zit zal dat van negatieve invloed zijn waardoor hij zomaar weer richting VMBO kan gaan. Zelf heb ik kinderen die naar een hoog niveau reiken. Hoger dan hun CITO-score aangaf. Dit zijn de positieve uitzonderingen binnen het onderwijs. Zolang er geen ernstige belemmeringen op hun pad komen (puberteit, ongeluk in de liefde, grote veranderingen binnen gezin etc. etc.) hebben ze een kans van slagen. Er hoeft zich echter maar iets voor te doen en ze zullen 1 tot meerdere niveau’s verliezen. Om het onderwijssysteem daar schuldig voor te houden is tekort door de bocht. Individuele begeleiding is een utopie en onzinnig. Mensen moeten op de werkvloer ook zelfredzaam zijn. Een goede voorbereiding daarop kan alleen maar door ze een weg naar zelfstandigheid te bieden niet door ze aan het handje van Prem te begeleiden.

Helma

Een hele grote pluim voor jullie Prem. Ik zeg het al langer dat sommige scholen of leraren er niet altijd uithalen wat er in zit. Je hebt het voor mij bewezen en hoop dat de ogen van ouder geopend worden. Ik vind zeker dat je door moet gaan ik zal zeker kijken.

Astrid

Op de eerste plaats mijn complimenten dat jullie een heilig bastion als een CITO toets als onderwerp van gesprek durven te maken: daar kan je het zoals met alles, mee eens of oneens zijn. Mijn zoon heeft dit jaar ook de Cito gedaan, waarvan het resultaat naar verwachting is. Voor zover ben ik tevreden. Echter wat mij uitermate verbaasde is dat de uitslag je als een hapklare brok wordt gepresenteerd zonder enige nuance met een korte toelichting van de docent. Dit in grote tegenstelling tot de Entree-toets waarvan alle hoofdonderwerpen in kleinere delen uitgewerkt worden. Kennelijk is het niet meer de bedoeling dat je nog iets leert na je Cito.

Ik zou ervoor willen pleiten dat de uitwerking zoals die geschiedt bij de Entree-toets ook van toepassing is op de uiteindelijke uitslag. Dus niet rekenen/wiskunde x perscentiel, maar ook hier de totaal uitslag uitgewerkt naar getallen en bewerkingen + verhoudingen, breuken + procenten, meten + meetkunde, tijd + geld. Dan weetje tenminste waar je nog aan werken moet, ook voor de toekomst. Bovendien moeten die kinderen nog een half jaar op de lagere school zitten: laat ze gericht ergens aan werken. Verder verdient het onderwerp rekenen Cito 2009 enige aandacht: mijn zoon heeft het rekenen 50% minder goed gemaakt dan vorig jaar. Ook goede rekenaars hebben dit onderdeel niet zo goed gemaakt. Hoe zit het met de beoordeling?

Claire

In de jaren 70 sprak men nog niet over discriminatie maar het werd wel toegepast. Als kind van een buitenlandse ouder (mijn vader is van oorsprong een Pool) heb ik dat zelf ervaren. Afkomst en beroep ouder speelde toen ook al een rol bij de beoordeling van leerkrachten. Er werd destijds ook fijntjes in de klas op gewezen dat je voor bepaalde scholen niet in aanmerking kwam.Het hoogst haalbare in mijn situatie zou met heel veel moeite de MAVO zijn. Uit mijn cito toets bleek zelfs dat ik nauwelijks geschikt was voor de huishoudschool. Met heel veel gemak heb ik op eigen kracht mijn MAVO diploma gehaald en daarna zelfs mijn HAVO diploma. Helaas had ik een te grote achterstand om mijn VWO diploma te halen. Achteraf ben ik te weten gekomen dat de basisschool een deal had gesloten met de plaatselijke MAVO om daar maar zo veel mogelijk leerlingen naar toe te sturen. Als je gemotiveerd bent ( wordt) en plezier beleeft in wat je doet dan kun je veel bereiken.

Anoniem

Jammer genoeg heb ik alleen de laatste twee uitzendingen gezien, ik vond het hartverwarmend. Ik moest denken aan mijn eigen jeugd, toen ik in de meest mogelijke achterstand situatie was als kind van intellectuele ouders. Mijn moeder leerde mij lezen en schrijven in het Japans interneringskamp, school was verboden. Mijn moeder had de boeken van mijne oudere broers meegenomen, zodat ik voor mijn achtste Paddeltje, Fulco de minstreel en andere boeken had gelezen. ik ging op mijn 9 e na de oorlog voor het eerst naar school. Toen mijn vader eindelijk terug was uit Thailand (dwangarbeider aan de Birmaspoorweg) kwamen we definitief te wonen in Gouda. Daar kwam ik op de openbare lagere school met 45 kinderen in de klas. Ik kende niet het verschil tussen enkel en meervoud, had nog nooit van heien gehoord, laat staan heipalen, ik wist nog net wat schaatsenrijden was. Maar die twee jaren op die school heb ik alles geleerd dankzij bevlogen onderwijzers en die hebben ervoor gezorgd, dat ik op mijn 12e op het gymnasium kwam. Goed onderwijs is mij aan het hart gebakken, je mag dankbaar zijn, wanneer je kind op een goede school terecht komt. Dat is niet meer zo vanzelfsprekend. Het is toch geweldig om te zorgen, dat je alles uit een kind weet te halen? Daarom heb ik zo genoten van de school van Prem, laten er meer komen!

Marjolein

Met veel herkenning het programma gevolgd. Ik heb de laatste 10 jaar weer in het onderwijs gewerkt, na jaren in het bedrijfsleven gewerkt te hebben. De laatste 6 jaren was ik directeur van 2 verschillende basisscholen. Ik kan de kritiek van Prem, dat het veel mensen in het basisonderwijs ontbreekt aan reflecterend vermogen, volledig onderschrijven. Ik ben er op afgeknapt.

Anoniem

Met veel bewondering kijk ik naar je programma. Een zeer mooi initiatief! Ik kan me ontzettend herkennen in de kinderen. Ik ben zelf nu 21 jaar en studeer inmiddels aan het HBO Onderwijs. Nooit had ik gedacht dat dat zou halen. Vanaf groep 3 heb ik grote rekenachterstand gehad, en de school kon nooit zeggen waar dat nou aan lag. Pas in mijn examen jaar op het VMBO (Theoretisch) kwamen ze erachter dat ik dyscalculie heb. Dat is dyslexie maar dan met getallen.

Na hard werken haalde ik mijn VMBO T diploma en ging studeren aan de artiesten opleiding aan het MBO. Altijd wist ik al dat ik in musicals wou spelen en wou dat absoluut halen. Door hard te werken is het gelukt om nu op het HBO ‘Musicaltheater’ aangenomen te raken. Jaarlijks worden er maar handjevol mensen aangenomen uit de enorme stroom aanmeldingen. Het heeft dus uiteindelijk niets te maken gehad met slimheid en hoe ik mijn Cito ging maken, maar met talent en doorzettingsvermogen! Ik moet nog één vak en dan heb ik mijn propodeuse gehaald! Ik herken mijzelf heel erg in Pleuni, omdat die dezelfde problemen en dromen heeft als ik, toen ik zo oud was als zij. Graag wil ik aan haar meegegeven, als je wilt kun je overal komen.

Miriam

Wat Prem aanstipt in zijn programma is dat de kinderen door te ervaren enorm veel kunnen leren. Daar ben ik het volledig mee eens. Mooi is het dat hij de financiele middelen heeft om goochelaars of bekende Nederlanders een workshop of les te laten geven.

Op het gebied van leren door te ervaren is er een hele goede financieel beter haalbare manier voor basisscholen. Wij werken namelijk met de methode Alles-in-1 bij ons op school. Hier leren de kinderen in projectvorm alle basisvaardighede en nog veel meer. Doordat er niet alleen cognitieve opdrachten, maar ook veel expressie en doe activiteiten zijn beleven de kinderen de projecten, waardoor de opbrengst enorm veel hoger is. Hieronder reageert Herma ook dat er meer financiele middelen moeten komen voor cultuur en techniek. Binnen de projecten die wij op school draaien zitten ook cultuur en techniek projecten die wij met een enorm succes hebben uitgevoerd. Door meer samenhang te creeëren in het onderwijs en de kinderen te laten ervaren kunnen we wat mij betreft veel meer bereiken.

Joost

Nu de programmareeks ‘De school van Prem’ bijna is afgelopen wil ik heel graag reageren. Ik heb de reeks met veel belangstelling gevolgd. Als vader van twee dochters (8 en bijna 5 jaar oud) weet ik heel goed wat kinderen op school allemaal meemaken.  Gelukkig konden we onze beide meiden destijds inschrijven op een kleine school hier in de buurt, met een fantastisch team van leerkrachten die heel betrokken zijn met hun leerlingen. Maar ook op deze school zijn in de verschillende klassen leerlingen die heel goed mee kunnen komen en ook leerlingen die minder goed kunnen meekomen en dat brengt veel onzekerheid met zich mee bij deze kinderen.

De kritiek die jullie programma kreeg van de verschillende kanten vind ik onterecht. Natuurlijk kunnen we niet in heel Nederland kastelen gaan vullen om deze kinderen te begeleiden naar hun Cito-toets. Jullie programma heeft heel veel laten zien over de ontwikkeling bij de groep kinderen. Vooral het winnen van zelfvertrouwen winnen en elkaar steunen vond ik een heel belangrijk onderdeel. Het programma is in de avonduren uitgezonden, dat vond ik heel jammer. Ik denk dat het programma ook heel veel kinderen had kunnen helpen. Ik hoop in een tweede seizoen met ‘De school van Prem’ dat het programma ook voor kinderen kan worden uitgezonden, hier en daar eventueel iets aangepast op hun niveau. Ik denk dat het velen kan helpen.

Gert

Ik heb lang getwijfeld of ik zou reageren of niet, maar ik doe het nu toch. Ik ben Vanessa, nu 33 en vroeger heb ik op een hele geode basisschool gezeten in Den Haag. Helaas was deze basisschool heel erg ge-ent op het voortbrengen van Havo/WVO+ leerlingen dat iedereen die buiten de boot viel redelijk werd afgeschreven. Ik was zo’n meisje dat buiten de boot viel, want ik was anders (ik dacht teveel na over achterliggende consequenties en las 12 boeken per week). Niet dat de school geen remedial teaching had, of dat ik bijles kreeg in gym, omdat ik door een motoriek stoornis geen bal kon vangen, of dat ze niets tegen de pesterijen deden (4-15 jaar). Je merkte in alles wat ze deden vooral in groep 7 en 8 vooral gericht was op de slimme kinderen uit die klas.

In groep 7 kreeg ik van de docent te horen dat ik “zo dom was als de achterkant van een varken” en toen dacht ik “waarom zou ik nog mijn best doen” “wat heeft het voor nut”. Gevolg cijfers kelderden, mijn ouders zaten met hun handen in hun haar en volgens de docent van groep 8 zou ik niet eens de huishoudschool kunnen halen, maar mijn ouders maakten een goede beslissing en lieten mij een test maken op een VSO vervolgopleiding. Ik heb er een mega tijd gehad, kleine klassen van 12, goed iedereen was redelijk apart te noemen, de docenten incluis, maar weinig utival en stabiele (nog steeds hechte) groepen. En vooral een stabiele opleiding op sociaal en vak-inhoudtechnisch gebied, waardoor de meeste leerlingen zijn doorgestroomd naar MBO,HBO en sommigen zelfs Universiteit.

Wat mij opvalt aan de school van Prem is eigenlijk hetzelfde wat ik op mijn VSO opleiding heb meegekregen, namelijk ” positiviteit ” en doorgaan waar je mee bezig bent en personen in hun waarde laten en daarop verder bouwen. Iets waar denk ik binnen het huidige stelsel in het onderwijs een tekort aan is. Kwantiteit in plaats van kwaliteit Door dit programma snap ik weer waar ik zelf vandaan ben gekomen, hoe ik er ben gekomen en wat ik wil. Ik hoop dat er nog een vervolg wordt gemaakt, want ik zou wel heel erg nieuwsgierig zijn naar hoe het hen verder vergaat in hun “schoolcarriere” en of de school van Prem ook invloed heeft gehad op hun eigenwaarde, want dat is toch waarmee de kinderen zijn binnen gekomen. Ik hoop dat jullie nog een keer zo’n groep mogen begeleiden, want het is heel erg positief!

Vanessa

Dat Prem met dit programma een boel heeft losgemaakt is wel duidelijk. Verkeerd? Ik zeg van niet. Het is nooit verkeerd om kritisch naar zaken te kijken, in dit geval dus het basisonderwijs.
Ik ben nu 27 en heb een zusje van 15. Op zich geen belangrijk detail, maar er is een mega verschil in het gevolgde onderwijs. Natuurlijk tijden veranderen… Maar moet dat ten koste gaan van kwaliteit. Het verschil alleen al in het aantal leerlingen in een klas. Ik had een klas van 12 leerlingen en zij een klas met ruim 30 leerlingen. Wij hadden AV leesmoeders. Bij haar had bijna geen enkele moeder tijd….
Wij kregen rekenen aangeleerd door middel van simpele blokjes of gebruik van het kralen rek. Zij middels een ingewikkeld systeem, wat ik ook niet begreep. Nu kan ik eindeloos door blijven gaan, maar dan heb ik het alleen over verschillen. Het belangrijkste vind ik uit het hele verhaal dat er gekeken moet worden naar de wijze waarop een school zich wil neerzetten. Gaat het erom zoveel mogelijk leerlingen binnen te halen om vervolgens subsidie te krijgen en kwantiteit te leveren. Of juist er bewust voor te kiezen kwaliteit te leveren waarbij passende methodieken worden gebruikt. Ik pleit voor het laatste. Ook al zegt mijn gevoel dat het vaak geen kwestie is van onwil, maar een politiek spel waar een school helaas niet omheen kan. Kwaliteit kunnen we trouwens niet alleen van de scholen verwachten. Ook ouders moeten en horen zich daar voor in te zetten. Ook zij hebben een verantwoordelijkheid voor de leergang van hun kind. Meer betrokkenheid kan geen kwaad. Zorg dat ouders zich opgeven voor middagen waarbij er extra geoefend kan worden met rekenen en lezen. Ouders stap af van de gedachten dat alleen school verantwoordelijk is voor de leergang van u kind. Zorg dat het kind huiswerk maakt en doe het desnoods samen. Dan maar even geen ATWT kijken.  (dit is niet letterlijk bedoeld, maar probeer zo wel een punt te maken) Scholen denk niet dat je alles zelf aan kunt, gebruik de ouders!  Samenwerking tussen ouders en scholen vind ik niet meer dan normaal. Naar elkaar luisteren en zaken aannemen is daarbij een cruciaal punt.  Als blijkt dat een kind niet meer in zich heeft, verwacht dan ook niet meer en accepteer dat hij/zij op een lager niveau beter uit de verf komt.  En leraren wees eerlijk naar ouders toe en grijp op tijd in.  Mogelijk kan er dan door samenwerking, geduld en onderwijs op maat een kind tot zijn recht komen. Met elkaar moeten we het doen. Ten slotte zijn de kinderen onze toekomst!

Toch wil ik ook de normen en waarden aansnijden die op dit moment, in de samenleving waarin we nu leven eigenlijk ver te zoeken zijn. In mijn ogen speelt dit ook een rol mee in het hele verhaal. In mijn werk kom ik dagelijks kinderen tegen die om 23.00 uur nog buiten lopen of voor de tv zitten kijken, terwijl zij de volgende dag weer op tijd naar school moeten. Kinderen hebben vaak de macht thuis en bepalen wat ze willen doen. Achter de computer duiken na schooltijd is veel belangrijker dan huiswerk maken. Ouders zijn niet thuis, maar aan het werk of ze vragen 1x heb je huiswerk? Nee… OK! Nu wil ik niet zeggen dat het bij ieder gezin zo gaat, maar helaas is mijn ervaring dat het te veel voorkomt. We roepen allemaal het is de maatschappij. Die veranderd en we moeten mee, maar als niemand er een stokje voor steekt om normen, waarden discipline en respect te waarborgen, kunnen we ons best doen wat we willen.  Uiteindelijk is het makkelijk gezegd het is de maatschappij, maar waar is de eigen verantwoordelijkheid! Je bent er altijd zelf bij!

Of Prem met zijn tv programma de kinderen naar een hoger niveau heeft weten te krijgen is voor mij niet zo heel belangrijk. Ik hoop alleen dat de kinderen niet teleurgesteld zijn, mocht het niet gelukt zijn.
Hij heeft in ieder geval alles op alles gezet om er voor de kinderen te zijn en hun hulp te bieden waar een ander wellicht steken heeft laten vallen.
Ik zie bij de kinderen weer blijdschap en het gevoel van eigenwaarde terug. Het gevoel ik kan het! Dat is de belangrijkste overwinning die zij hebben behaald. Met dat gevoel kunnen ze sterk naar het voortgezet onderwijs op welk niveau dat ook mag zijn. Waar een wil is, is een weg… Dus lieve kinderen ik wil zeggen dat ik het knap vind wat jullie hebben laten zien en hou vol! Laat je niet gek maken en zorg dat je door hard werken steeds dichter bij je droomt komt. En als die droom veel te ver weg blijkt te zijn, door welke reden dan ook, kijk dan naar iets wat er veel op lijkt. Succes!

Anoniem

Iedere week kijk ik zeer geëmotioneerd naar de school van Prem. Ik vind het fantastisch dat Prem deze kinderen zo`n kans geeft. Niet alleen het schoolwerk is belangrijk maar er is ook veel aandacht voor hoe het kind zich voelt. Dat is nog veel belangrijker!

Na de cito entree toets kreeg mijn dochter LWOO advies. Dit terwijl zij op de cito volg toetsen altijd a-tjes of b-tjes haalde. Oké ze is dyslectisch maar verder een slimme meid. Aangezien de school alleen maar aanbood woordjes met haar te lezen hebben we in groep 8 zelf RT gekocht. Een jaar lang is ze hier één avond in de week heen geweest. De school was het absoluut niet eens met ons besluit voor extra RT, dit had geen zin. Uiteindelijk heeft ze VMBO-T advies gekregen. De uitslag van de CITO was hiervoor wel degelijk van belang want de school waar ze naar toe wilde wilde een minimale score op VMBO-T niveau. In de eerste VMBO kader/theoretisch klas heeft ze heel hard gewerkt en ging ze over naar 2 VMBO-t/HAVO. Na nog een jaar hard werken zit ze nu eindelijk op het niveau waar ze hoort 3 HAVO. Deze stappen zijn niet erg om te nemen maar wel het feit dat er een heel zielig meisje van de basisschool kwam. Zonder zelfvertrouwen en zelfs depressief. We hebben heel hard moeten knokken om haar, haar zelfvertrouwen terug te geven. Veel gesprekken op het voortgezet onderwijs, ruim een half jaar psychologie, cursus weerbaarheid en nu huiswerkbegeleiding door orthopedagoog. Dat allemaal doordat op de basisschool niet gekeken werd naar het individuele kind en er herhaaldelijk tegen haar is gezegd dat ze het niet kon.

Sinds ongeveer een maand, na zeker 3 jaar, lacht ze weer en zien we pas weer het kind dat ze is. Ze staat sterk in haar schoenen en heeft vertrouwen in de rest van haar schoolcarrière.

Een moeder

Meestal kijk ik De school van Prem op Uitzending gemist omdat de tijd van uitzending door de week te laat is. Vandaar nu pas een reactie op de uitzending van 12 en 19 februari, waarin de kinderen een workshop krijgen van o.a. de TU in Delft en het NEMO. Ik ben leerkracht in het basisonderwijs op een Jenaplanschool, groep 5/6. Ook wij halen zoveel mogelijk de wereld in de klas of gaan naar de wereld toe. Het a.s. schoolproject heeft het thema Beeld en Geluid en de groep Dolfijnen leggen de nadruk op fotografie. Er komt een fotograaf  2 uur, die laat zien hoe een camera werkt, voorbeelden (beeld met geluid) laat zien van zijn specialiteit muziekfotografie en samen met de kinderen macrofotografie gaat doen. Ook krijgen ze de gelegenheid om door allerlei lenzen te kijken. Heel erg leuk dus, prima Jenaplan.

Als dank voor zijn voorbereiding, zijn aanwezigheid en het werk dat de fotograaf voor onze kinderen doet, wordt een doosje Merci (€ 2,25) genoeg gevonden. Ik schoot in de lach. Na aandringen is er binnen het projectbudget nu geld gevonden voor een flesje wijn van maximaal € 5 … Wij kunnen niet even het Nemo bellen, of de TU in Delft. Minister Plasterk geeft geld aan het basisonderwijs. Maar dat gaat ook op aan allerlei andere, ook belangrijke zaken. Naast leerkrachten en extra hulp zijn het boeken, het gebouw, extra activiteiten, digitale ontwikkeling, noem maar op. Er is geld voor culturele acitiviteiten, ongeveer € 11 per kind en daarvan moet betaald worden: allerlei in te huren activiteiten rond muziek-zang-dans-beeldende vorming. Alleen al de toegang tot bijvoorbeeld Beeld en Geluid in Hilversum kost veel meer!!

Dus namens de Dolfijnen wil ik aandringen op meer geld per kind voor cultuur/techniek en gratis toegang in musea voor schoolkinderen (z.s.m.).

Herma

Op de middelbare school waar ik nu lesgeef (een stage) wordt ‘internationale moederdag’ gevierd. Deze moederdag wordt veel breeder getrokken dan hoe ‘wij’ hem vroeger op de basisschool hadden (een knutselwerkje maken) en gaat in op moeders in allerlei culturen. De moeders worden bovendien uitgenodigd op school voor een (ik dacht) avondprogramma. Op een eigen manier zouden ook basisscholen moederdag, maar wellicht ook andere dagen, internationaler kunnen maken. Vooral voor niet-westerse ouders die bovendien zelf niet in nederland opgegroeid zijn is het niet zo normaal om naar een school te gaan, maar als het gelinkt wordt aan hun eigen leven, maakt dat de drempel wellicht kleiner. Al is het maar 1x per jaar, met internationale moederdag. Zomaar een wilde gedachte… niemand kan van te voren weten of het werkt of waar het probleem precies ligt, natuurlijk. Ik denk ook dat het van meer kanten moet komen: niet alleen van de scholen, maar ook van de ouders, de overheid en de kinderen zelf.

Laat die discussie maar komen… maar ga alsjeblieft niet het hele basisonderwijs hervormen! Want je ziet wat ervan komt in het middelbaar en hoger onderwijs: het competentiegericht leren is nou nog steeds niet ingevoerd en de tweede fase is verre van optimaal. Discussie is goed, maar laat het niet te ver doorslaan.

Anoniem

Ik ben blij dat u eens de nadruk legt op de abominabele staat waarin het Nederlandse onderwijs zich bevindt. Dat heeft nu b.v. tot gevolg dat vrijwel niemand meer weet hoe samengestelde woorden geschreven wordt en nog sterker het gebruik van dit en deze. Ik heb net toevallig een boekje besteld en kreeg de volgende bevestiging. “U heeft bij ons een boekje < titel> besteld. Wij sturen u deze zo snel mogelijk toe”. Dit heeft ruim 30 jaar onderwijsverval in Nederland aangericht. Bijna niemand kan meer rekenen. Bijna niemand kent nog zijn taal. Ik ben gelukkig nog van net voor de onderwijsramp (ik ben van 1954).

U behoort samen met professor Smalhout, die regelmatig in De Telegraaf stukjes schrijft, tot de weinige publieke figuren die hiertegen in opstand komt. Ik juich dat toe, en hoop dat het ooit ergens toe zal leiden.

Ruud

Ik kijk jullie programma elke week en vind het een heel leuk programma.
Ik vind het goed wat jullie doen en ik heb precies hetzelfde gehad namelijk ook een achterstand in taal (9 maanden) en in rekenen (12 maanden). Gelukkig ben ik door mijn basisschool goed geholpen en heb speciale hulp gehad. Ik kreeg in groep 7 het advies om speciaal onderwijs te doen, maar in groep 8 ben ik beter geworden en kreeg ik het advies dat ik naar het VMBO basisberoeps met LWOO (Leerwegondersteunend onderwijs) kon. Ik ben in de tweede klas met hoge cijfers naar kader gegaan. Ik zit nu in het vierde jaar(examenjaar) VMBO Kader en heb als beroepsgerichte vak elektrotechniek gekozen en hoop dit jaar te slagen voor mijn VMBO diploma. Als ik mijn diploma heb, stroom ik in op niveau 4 op het ROC. Ik wil alleen even zeggen dat het VMBO niet slecht is. Ik leer hier veel en heb het onwijs naar me zin.

Groetjes een scholier van het VMBO.

Het programma “de school van Prem” heeft mij tot nu toe zeer geboeid. Wat mij bezig houdt is, dat de citotoets zo’n beetje heilig is verklaard en dat scholen zich daar ook zo vreselijk aan vastklampen. Waarom toch? In genoemd programma zie ik steeds weer, dat wat werkt is, hoe de kinderen pedagogisch worden benaderd naast het feit, dat de leerstof natuurlijk didaktisch zowel als methodisch goed uitgelegd moet worden. Langzaam maar zeker worden de kinderen meer gemotiveerd en voelen ze zich meer verantwoordelijk voor hun eigen gedrag. Zelf ben ik inmiddels een gepensioneerde basisschoolleerkracht en als zodanig wil ik u een voorbeeld geven van een leerling, die ik ooit onder mijn hoede heb gehad.

Het kind kwam in groep 4 bij ons op school als asielzoeker uit Irak en kende geen woord Nederlands. Als school begonnen we dus met de nadruk te leggen op het leren van de Nederlandse taal. De leerling ontwikkelde zich uitstekend en wij hadden de indruk, dat we hier een toekomstige havo-leerling hadden. Wij werkten niet met toetsen. Begin groep 8 werd het gezin overgeplaatst naar elders en kwam het op een school, waar de citotoets zeer belangrijk werd gevonden. Het meisje werd getoetst en kreeg als advies het laagste niveau vmbo. Zij had nog altijd contact met onze handwerkjuf en deed haar beklag. Ik heb toen contact opgenomen met haar school en aangegeven, dat wij haar toch echt veel hoger in hadden geschat. De school hield echter vast aan de citotoets, want dat was in die gemeente de afspraak. Er is toen een intelligentietest afgenomen en daar kwam uit, dat het kind een IQ zou hebben van 78. Ik heb toen gevraagd of die uitkomst overeen kwam met de waarneming van de leerkracht. “Nou nee, maar we moeten ons toch aan die uitslag houden” was het antwoord. Het kind is toen op ons advies naar een school gegaan, die aansloot op ons systeem en daar heeft zij ook de middelbare school gevolgd. Uiteindelijk heeft ze in normale leertijd haar VWO gehaald en studeert nu aan de universiteit Politicologie.

Wat is hier gebeurd? En wat gebeurt er nog steeds? Ik heb twee kleinkinderen in basisschoolleeftijd, waarbij ik dingen zie mis gaan. Hoe komt dat toch? Soms jeuken mijn vingers en zou ik graag eens een aantal adviezen willen geven en ook zelf aan de kinderen willen leren hoe ze zich bepaalde leerstof eigen kunnen maken. Daarnaast heb ik veel bewondering voor de mensen in het onderwijs, die zich zo hebben ontwikkeld, dat ze boven de leerstof en de citotoets staan. Het probleem is natuurlijk wel, dat wanneer de overheden op de stoel van de pedagogen gaan zitten er best wel eens iets mis kan gaan. Ook ouders weten niet altijd hoe ze hun kinderen kunnen steunen. Prem zegt op een bepaald moment heel duidelijk: “Eigenlijk ben ik boos op jullie, want je zorgt er niet voor, dat jouw kind zijn/haar huiswerk heeft gemaakt.” Wellicht een idee om een vervolgprogramma te maken ” de school van Prem voor ouders”. In het huidige programma ligt de nadruk op het halen van een aanvaardbaar niveau bij de citotoets. Duidelijk!

Anoniem

Tsja ook wij zitten met het school probleem. We kregen afgelopen week te horen na drie jaar probleemloos de groepen 4-5-6 te hebben doorlopen dat onze zoon een leerachterstand heeft van 2 jaar, ze kunnen er op de school niets meer aan doen hij moet naar het speciaal onderwijs. Wij staan met onze rug tegen de muur. Hoe gemeen kan een school zijn, en dit vertellen net voor een krokusvakantie.

Een bezorgde moeder

In dit programma moeten de kinderen allemaal een zo hoog mogelijke score halen voor de Cito toets om hun doel maar te kunnen bereiken. Ik vind dit erg jammer. Ik was zelf op de basisschool ook geen uitblinker. Ik kwam op taalgebied ook niet helemaal mee met de rest van de groep. Hulp en instructies zoals die nu worden gegeven in het onderwijs waren er toen nog niet. Ik moest het allemaal op eigen kracht doen. Toch heb ik mijn uiteindelijke doel ook bereik het duurde misschien wel iets langer. Maar toch ben ik er gekomen en daar ben ik trots op. Ik heb het laagste niveau op het voortgezet onderwijs gedaan vervolgens ben ik met hard leren naar de mbo gegaan die ik ook heb gehaald. Ik had op dat moment nog maar 1 doel en dat was de PABO halen (juf worden in het basisonderwijs). Werken en hard leren hebben geholpen en uiteindelijk heb ik een HBO diploma van de PABO op zak. Ik wil hiermee alleen maar aangeven, dat als je echt een droom heb je er wel komt of je nu een goede of een wat slechtere score hebt voor de Cito. Dus maak je niet druk en vecht er voor dan kom je er wel.

Marieke

Dit is een heel belangrijk programma dat prem op de kaart heeft gezet. mijn dochter is veel te vroeg ”gehaald” en heeft een grote achterstand op school. Aan de buitenkant is niets te zien maar van binnen is het een klein hoopje ellende die soms al overgevend naar school gaat. Psychologische testen enz zijn al vooraf gegaan en nu blijkt ze licht autistisch te zijn. Een schoolreisje, wat voor ieder kind een feestje is voor haar van te voren een nachtmerrie waar ze maanden vantevoren mee bezig is. Ze heeft op een school gezeten die heeft besloten om haar niet mee te nemen… Ik dacht dat een school bezig moest zijn met pedagogisch opleiden, leren en inzien en opvangen van problemen. Prem je bent een wereldvent en ga de politiek in, mijn stem en met mij veel mensen heb je nu al te pakken. veel success.

Anoniem

Ik ben een groot fan van het programma ‘de school van Prem’. Wat een juweeltje tussen de veelheid aan schreeuwerige, sensatiebeluste, afbreek-programma’s waarvan ik zoveel voorbeelden kan noemen. Programma’s die mensen in de kijker zetten, onder voorwendselen als kans op geld, beroemdheid en carriere, opgeloste familieruzies en andere inkijkjes in het prive-leven of gedrag van mensen waar ‘wij’ als kijkerspubliek volgens de kijkcijfers van smullen. Heb je gezien hoe die en die te kijk stond en onderuit ging?

Dit programma is heerlijk om naar te kijken, ik sla geen uitzending over.Ik zal vast niet de enige zijn die denkt: volg deze kinderen jaar na jaar en blijf er een programma over maken. Hoe doen ze het op de middelbare school, welke keuze voor beroepsopleiding maken ze? Welke positieve invloed hebben de interventies van Prem op de lange duur? Zo’n school gun je toch ieder kind! En ach, ook hier zullen wel wat nadelen aan kleven. Bekendheid, exposure, wisselende reacties, gezeur. Maar de positieve, ondersteunende boodschap die vanuit het programma gaat weegt hier m.i. geheel tegenop. Knap gemaakt programma, fijne rustige opbouw en verteltrant. Ook druktemaker Prem komt nu heel anders in beeld, is goed op zijn plek hier.

Marina

Goed voor de discussie om zo’n programma uit te zenden, Prem en de vele andere betrokkenen doen het super met dit groepje leerlingen. Jammer is alleen dat het te eenzijdig is. Ouders komen aan het woord, docenten willen niet. Een hele verstandige keuze van die docenten. Het is toch ondoenlijk om als docent een leerling op tv te gaan bespreken? Alleen al ter bescherming van leerling en ouders zou dat een slechte zaak zijn. Slechts algemeenheden zouden aan de orde kunnen komen. En daar schieten we niets mee op. Want dat het niet helemaal goed loopt, weet iedereen, dat is iets dat binnen het onderwijs ook leeft. Prem zou voor het evenwicht op zijn minst eens advocaat van de duivel kunnen spelen. Kan hij vast wel.

Vooral de persoonlijke aanval op een basisschool juffrouw vind ik beneden alle peil. Als dit echt nodig is om je gelijk te bewijzen, ga ik twijfelen aan dat gelijk. Dat je naar het kind toe begrijpend moet reageren als hij klaagt over een boze juf is duidelijk, maar dat kan ook anders. We zijn er geen van allen bij geweest, dus genoeg hierover. Ligt het echt alleen aan de scholen dat op het VMBO veel leerlingen zitten die met gemak HAVO en zelfs VWO zouden kunnen doen? Nee, het ligt niet altijd aan het advies, ik heb het hier over leerlingen met de zo fel begeerde Havo/VWO prognose.

De kinderen bij Prem hebben gemotiveerde goedbedoelende ouders, dat hebben ze mee. Ze zijn hopelijk niet zoals de ouders van de kinderen bij die met hun veertiende altijd in de stad rondhangen, blowen en al drinken. Meisjes van 13 die om 12 uur ’s nachts door hun grote broer een disco binnengesmokkeld worden. Hoe moet je dan gemotiveerd raken? Uitgaan is veel leuker dan studeren. En dit zijn GEEN uitzonderingen. Maar nu heb ik het over het voortgezet onderwijs. Hoewel, waren die ouders zo heel anders toen de kinderen kleiner waren? Al die mensen op dit groepje van tien. En dan nog lukt het niet om alle kinderen altijd volledig bij de les te houden en te motiveren! Ik zit ik met kromme tenen te kijken, maar ik kijk door, want ik blijf hopen op wat nuancering.

Bibi

‘De school van Prem’ is een programma dat ik met extra aandacht heb gevolgd, omdat wij (ouders van een zoon van 11) het afgelopen half jaar gedwongen waren om onze zoon een soort Privé-’School van Prem’ te laten volgen. Met andere woorden: wij hebben hem als gekken moeten bijspijkeren voor de Cito-eindtoets. In groep 7 maakte hij zijn Entreetoets dermate slecht dat een LWOO-advies in het verschiet lag. Op ons verzoek om hem groep 7 een jaar te laten overdoen, zodat hij zijn rekenachterstand kon inhalen, kregen we te horen: ‘Zinloos. Hij heeft zijn plafond bereikt, meer zit er niet in.’ Hoewel wij die opmerking geen seconde serieus hebben genomen, lieten wij onze zoon toch overgaan naar groep 8 (met buikpijn, dat wel), omdat we inmiddels beseften dat we van de school geen steun meer hoefden te verwachten. In groep 8 oefende de school druk op ons uit om onze zoon een zogenaamd ‘capaciteitenonderzoek’ te laten doen - dit om te bepalen of hij in aanmerking kwam voor LWOO-onderwijs. Wij stemden toe, met lood in de schoenen, want aan hoeveel toetsen kun je een kind onderwerpen? Godzijdank was de uitslag goed, tenminste: voor onze zoon. Hij had een prima intelligentie en hoorde niet thuis op het LWOO. Curieus genoeg reageerde de school nogal zuinigjes op het goede nieuws: ‘Ja maar, hoe betrouwbaar is zo’n onderzoekje nou helemaal?’ Vanaf dat moment wisten wij het zeker: de school had een geheime agenda. En jawel: ons werd te verstaan gegeven dat hij niet mocht meedoen aan de Cito-eindtoets, want: ‘Dat is erg slecht voor zijn zelfvertouwen.’

Om een lang verhaal kort te maken: wij eisten zijn deelname aan de Cito-toets, en toen de school daar uiteindelijk hoofdschuddend mee instemde, zijn we van start gegaan met de Privé-’School van Prem’: wij hebben hem leren rekenen (hij had nog nooit een breuk of een procentensom gemaakt!), wij hebben zijn werkwoordspelling bijgeschaafd en tegelijkertijd hebben wij geprobeerd hem - hoe tegenstrijdig ook - niet al teveel druk op de schouders te leggen. Tot onze verbazing lukte dat; vorige week dinsdag huppelde hij zorgeloos naar school, alsof er helemaal geen zwaard van Damocles boven zijn hoofd hing.Zijn Cito-eindtoets is inmiddels (vluchtig?) nagekeken door de school, en het resultaat is VMBO-t/HAVO (537 punten, als ik het goed heb onthouden). Voor een kind dat een half jaar geleden nog volledig was afgeschreven, en dat om duistere reden - en ondanks bijlessen via school, die wij zelf betaalden - überhaupt niet had leren rekenen, is dat een fenomenale prestatie.

Eén ding is zeker: als ouder heb je een lange adem nodig. Daarom was ‘De school van Prem’ voor ons zo’n inspirerend voorbeeld; kinderen werden hier aangemoedigd om wél door te zetten, en om wél in zichzelf te geloven. De gevleugelde woorden van Prem: “Je kunt het, maak ze gek!” (of iets in die geest), klonken hier in huis ook voortdurend, net zo lang tot onze zoon het niet meer kon horen. Maar geholpen heeft het wel. Het gaat uiteindelijk niet eens om dat stompzinnige schooladvies, het gaat om zelfvertrouwen. Met een beetje pech hebben kinderen nog een leven lang de tijd om te proeven aan tegenslag, teleurstelling, falen, afwijzing - maar waarom zou je daar op deze leeftijd al mee beginnen? Ze zijn elf, twaalf jaar. Ze snappen het belang niet eens, zo’n Cito-toets zegt ze in wezen niets, het enige dat ze snappen is de afwijzing. Jij bent niet goed genoeg. Jij mag niet meedoen. Jij niet. De anderen wel. Dát blijft hangen, dát is voor deze kinderen de levensles. En tegen die levensles zijn wij in opstand gekomen, net als Prem. Of een kind nou terecht komt op de HAVO, het VMBO of het VWO, dat is veel minder belangrijk dan het besef dat een kind in zichzelf mag geloven, omdat anderen dat ook doen.

Anoniem

Zoveel reacties die gestuurd zijn, hieraan kun je zien dat dit onderwerp veel mensen hoog zit. Ik heb in 79 mijn “hoofdakte”gehaald. Heb nu twee kinderen van inmiddels 20 en 17 jaar. Mijn ervaringen met het onderwijs zijn niet positief. Als ik het kort mag samenvatten: niet de CITOtoets is het probleem, maar het onderwijs dat het vertikt om alles uit de kinderen te halen wat erin zit. Nadat de school de kinderen 8 jaar heeft “bezig gehouden”, krijgt een kind een te laag advies. Wellicht kun je in een programma ook jong volwassenen aan het woord laten die hun ervaringen naar voren brengen: Hun ervaringen met de basisschool, met het “schooladvies”,  met hun zo verkregen zelfbeeld, de inzet van leerkrachten, etc. Ik ben als ouder diep teleurgesteld en heb moeten vaststellen dat er weinig bevlogen leerkrachten rondlopen. De aanwezige vakkennis is beneden alle peil. Als ouder moet je alle zeilen bijzetten om je kind niet tot de verloren generatie te laten behoren. Heel spijtig.

Anoniem

Het spijt me echt, maar dit programma is totaal onrealistisch.Ons basisonderwijs heeft klassen van minimaal 24 kinderen, waarvan in deze regio per klas 5 kinderen met een eigen programma (die dus niet het normale programma kunnen volgen). In uw programma zie ik kinderen van de basisschool met een IQ tussen de 85 en de 105. En dat zijn nou juist de kids waarmee het wel goed komt. Ik zou graag zien dat u zich zou bezig houden met de kids met IQ 70-90, die ook nog steeds op het normaal onderwijs zitten, maar die totaal overal buiten vallen. En ja, inderdaad, het blijft cliché: Als ik als leerkracht van groep 8 de tijd krijg om de dingen uit te leggen die jij doet in je programma: tuurlijk gaan de resultaten omhoog. Maar das dus weer puur voor degenen die geld hebben, en dat was juist weer niet de bedoeling.

Anoniem

De citotoets is geen goed instrument om het niveau van kinderen vast te stellen. Zo stonden in een recentelijke uitgave van het NRC een aantal voorbeelden van vragen uit de cito-toets. Bij een van deze vragen moesten de leerlingen 2 vruchten kiezen uit het volgende rijtje: appel, peer, andijvie, aardappel en paprika (oid). In het gegeven rijtje echter kwamen niet twee maar drie vruchten voor. Waarschijnlijk weten de makers van de cito-toets niet dat paprika een vrucht is. Zo staat de citotoets vol met fouten (als je een aantal voorbeelden bekijkt op hun website vind je veel fouten). Daarnaast zijn veel vragen op vele manieren interpreteerbaar.  De citotoets-als sluitstuk van het basisonderwijs-geeft aan wat er mis is met het hele onderwijs: te laag opgeleide docenten, te veel leerlingen per klas, schoolboeken vol met grammaticale en wiskundige fouten (omdat ze niet gemaakt zijn door ‘vakmensen’ maar allemaal door onderwijskundigen) etc. In Nederland bestaat tevens de mogelijkheid tot thuisonderwijs wanneer er geen school van jouw richting in de buurt is. Deze richting kan een bepaald geloof of een bepaalde levensfilosofie zijn (humanisme, holisme). Alle onderzoeken laten zien dat deze vorm van onderwijs uitstekende resultaten geeft, voor kinderen uit alle sociale klassen. Deze kinderen scoren allemaal hoger dan vergelijkbare kinderen, ongeacht het opleidingsniveau van hun ouders. In Amerika geeft thuisonderwijs de grootste kans om je te ontplooien.

Sheila

Ik ben Laura, 13 jaar en heb ook bij het IBOS gezeten. Ik had een jaar achterstand en heb na de eindtest van het IBOS VWO advies. Ik heb een halfjaar bij het IBOS bijlessen gevolgd en veel bijgeleerd. Ik snap die kinderen wel. Ik had ook weinig zelfvertrouwen, maar nu meer. Ik had op school het advies VMBO gekregen, maar ik wist dat ik meer kon. Dus ik ging ik terug van groep 8 naar groep 7 en elke zaterdag naar het IBOS. Ik vond het heel leuk om met John te werken en andere kinderen. Nu zit ik in 2 HAVO en ben ooit nog langsgegaan bij het IBOS om te laten zien hoe mijn rapport was.

Laura

Wij, vier Pabo studenten van Fontys Hogescholen Eindhoven hebben vol bewondering naar de afgelopen uitzendingen gekeken. De reden van deze reactie is dat wij een uitgesproken mening hebben die we graag met jullie willen delen. Ten eerste willen we Prem een compliment maken dat hij dit onderwerp onder de aandacht brengt. Hij veroorzaakt hiermee discussies waardoor mensen eindelijk eens gaan nadenken over het belang van de CITO toets en de kwaliteit van het onderwijs. In het programma laat Prem mensen geloven dat de toekomst van de kinderen afhangt van de CITO toets.  Wij citeren: “Kinderen zien hun dromen in rook opgaan’’ en “ Hun toekomst kan kapot gaan door de stomme toets’’.

Wij zijn van mening dat kinderen 1000 dromen hebben en deze dromen zijn niet altijd realistisch. Prem laat de kinderen geloven dat al hun dromen uit kunnen komen als ze de CITO toets maar goed maken! De realiteit is echter dat sommige kinderen de capaciteiten niet hebben om bijvoorbeeld havo/vwo aan te kunnen. Het is in dit geval verkeerd om kinderen valse hoop te geven. Zodra een kind zonder de juiste capaciteiten op een te hoog niveau geplaatst wordt, moet het op zijn tenen gaan lopen waardoor de druk en de teleurstelling alleen maar groter is. Wat Prem ook niet benoemt is dat een kind via een omweg ook zijn doel kan bereiken! Neem bijvoorbeeld Joep, hij is er van overtuigd dat hij een Havo diploma nodig heeft om leerkracht te worden. Er wordt hem echter niet verteld dat je ook via onderwijsassistent (MBO) naar de Pabo kunt. Prem, veel succes met het programma! Wij hopen dat de kinderen voldoening hebben gehaald uit dit project, blijf wel realistisch naar de kinderen toe!

Twan, Joyce, Marieke, Miranda

Allereerst ben ik erg nieuwsgierig hoe het komt dat de makers van dit programma denken dat alles staat of valt met een CITO-score. Uiteraard zijn er scholen waar deze score als zeer belangrijk wordt gezien, maar daar tegenover staan enorm veel scholen die de CITO-score zien zoals hij bedoeld is. Namelijk een bevestiging van het beeld dat de basisschool al van een kind had.  Als school volg je een kind gedurende zijn of haar schoolperiode en probeer je datzelfde kind zo goed mogelijk te begeleiden. Daarnaast is school meer dan alleen een leerfabriek. Tegelijkertijd probeer je het beste uit het kind te halen op sportief, creatief en sociaal emotioneel vlak. Dagelijks zijn er in Nederland duizenden leerkrachten hard aan het werk om ervoor te zorgen dat elk kind de kansen krijgt om zich te ontplooien tot een gelukkig en evenwichtig mens.  Dat daar andere factoren een belangrijke rol bij spelen, lijkt me duidelijk. Factoren die niet altijd beïnvloedbaar zijn. Hier wordt volledig aan voorbij gegaan.  Dat je als team soms steken laat vallen, lijkt mij onomkoombaar, je bent immers ook maar mensen.

Wat ik erg jammer vind, is dat er vanuit gegaan wordt dat een VMBO advies een schande is en dat je alleen een gelukkig mens kan worden met een HAVO of VWO advies. Wat is er gebeurd met “iets doen waar je goed in bent of waar je je lekker bij voelt”? Ik vind de stelling van uw programma een belediging voor alle kinderen ( en mensen) met een VMBO advies, die minstens net zo hard werken als kinderen met een hoger advies. En ook net zo veel waard zijn!

M Bosman, leerkracht groep 8

Ondanks dat wij al een poosje  “uit de schoolkinderen” zijn,  willen mijn man en ik bij deze laten weten dat wij wat Prem doet van grote klasse vinden !!! Wij hebben altijd het onderwijssysteem kritisch gevolgd en – ondanks het feit dat onze jongens probleemloos gingen – in vrienden- en kennissenkring heel veel slechte voorbeelden meegemaakt. Het feit dat een school gewoon meedeelt dat een kind niet mag deelnemen aan de CITO toets (Denzel) is ondenkbaar en breekt een kind volledig af. Wij volgen de uitzendingen met belangstelling en hopen dat de kinderen allemaal de toets met goed gevolg zullen afleggen.

Gijs en Nelleke

Ik vond op zich de cito heel makkelijk, maar het onderdeel wereldordinitatie was soms wel beetje moeilijk. Nu aleen nog wachten op de uitslag. Ik heb wel heel veel en goed geoefend met mijn nicht en mijn moeder. En elke dag wel meer dan 3 uur oefenen. Ik vind zelf dat het heeft geholpen. Want een paar vragen die ik heb geoefend kwamen ook op de cito. Dus nu wachten op de uitslag.

Charmaine

In groep 8 heb ik 550 voor mijn cito gehaald. Tot dan toe had ik niet echt door dat ik eigenlijk best slim was. Ik had redelijke cijfers maar ik werd niet uitgedaagd om mijn uiterste best te gaan doen. Toen we gingen oefenen voor de cito-toets kreeg ik langzaam door dat ik alles perfect kon beantwoorden als ik me er volledig op concentreerde. Toen mijn 100% score (slecht 11 fouten in de hele toets) bekend werd was mijn leraar tot mijn verbazing erg ontstemt. Hij wist dat ik niet gespiekt kon hebben want ik zat recht voor zijn tafel, maar toch liet hij een aantal opmerkingen vallen in die richting. De teleurstelling bij mijn ouders en mij was enorm. Een nog grotere tegenslag kwam toen ik slechts mavo advies kreeg. Discussies volgden en de relatie met mijn leraar werd grimmig. Hij reageerde erg sarcasties toen ik vwo en gymnasium klassen/scholen ging bekijken.

Na mijn aanmelding op het vwo werden mijn ouders door de school uitgenodigd om uit te leggen waarom het verschil tussen de cito-uitslag en het advies zo groot was. Uiteindelijk ben ik gelukkig wel aangenomen op het vwo maar een totale onzekerheid had zich meester gemaakt over mij. Onvermijdelijk volgde een aantal mislukkingen en ik heb dan ook een moeilijke brugklas meegemaakt. Behalve mijn onzekerheid heb ik door dit hele gebeuren ook een drang gekregen mezelf te bewijzen. Uiteindelijk heb ik mijn vwo diploma met succes behaald. Ik ben nu master student Internationaal en Europees Recht in Nijmegen. Nu richting het einde van mijn studie durf ik gerust te stellen dat het moeilijker is voor leerlingen met een allochtoons achtergrond succes te krijgen op school. Laat je hierdoor niet uit het veld slaan en laat je ook niet afschrikken door de cito-toets. Grijp het aan als een kans om te bewijzen wat je wel kan, nog grotere toetsen en uitdagingen zullen dan volgen.

Senem

Als leraar loop ik in verschillende scholen tegen een schoolsysteem aan dat kinderen ‘klein houdt’. Als docent op het VMBO-BBL/KBL zie ik veel leerlingen die daar in the First place nooit hadden moeten zitten. Door concentratieproblemen of sociale problemen die niet goed zijn onderkent, komen leerlingen op dit ‘laagste’ niveau van het VMBO binnen. Een groot deel van deze leerlingen zou zeker TL kunnen halen. Een aantal wellicht zelfs hoger. Mijn motto; ‘Je kunt alles wat je wilt!’. Heel veel kinderen denken ten onrechte dat ze waardeloos zijn. Goed dat jij de knuppel in dit bezadigde hoenderhok durft te gooien, maar die verandering zal met dit lerarenkorps en deze regering nog wel even uitblijven. Deze mensen horen te veel bij ‘gewoon’, ‘gemiddeld’, ‘zoals het hoort’. Alle kinderen die wat afwijken worden in het onderwijs ‘passend gemaakt’, wat niet past afgeschreven. Tijd voor tegenactie, dus dank je wel. Ik vecht mijn strijd op mijn manier op mijn plaats voor mijn kids, jij voor de jouwe. Ga zo door!

Betty

Natuurlijk moeten scholen kwaliteit leveren. Natuurlijk moeten ouders goed op de hoogte gehouden worden ten aanzien van de vorderingen van hun eigen kind. Maar laten we niet alleen naar ‘het onderwijs’ wijzen. Zijn het ook niet de ouders zelf die falen? Als moeder van een kleuter verbaas ik me over het niveau waarmee sommige klasgenootjes de basisschool binnenkomen. Ouders die nooit voorlezen, die nooit naar de bibliotheek gaan, ouders die nooit een gezelschapsspelletje met hun kind spelen, ouders die hun kinderen niet dagelijks groente en fruit laten eten, ouders die hun kinderen nog geen enkele vorm van discipline en doorzettingsvermogen hebben bijgebracht…., wat verwachten die ouders van de school? Dat zij eventjes de achterstand die het kind opgebouwd heeft in de eerste vier jaar van zijn leven wegwerkt? Jammer dat in dit programma alleen met de vinger naar het onderwijs wordt gewezen, want zeg nou zelf: Wat Prem hier doet, hadden de ouders toch al die jaren kunnen doen?

Anoniem

De reacties van de ouders in de eerste aflevering vond ik heel herkenbaar. Veel ouders komen er veel te laat achter dat hun kind een leerachterstand heeft. Ik ben leerkracht in het basisonderwijs. Bovendien ben ik moeder van 3 kinderen en woon ik in België. Dit even ter informatie omdat ik in België heel goed op de hoogte ben van de (leer) resultaten van mijn kinderen.

Vanaf het eerstel eerjaar (groep 3) krijgen mijn kinderen 2x per week een blaadje huiswerk mee. In het eerste leerjaar is dit lezen en rekenen. Het is echt maar heel weinig en nog geen 10 minuten werk. Je bent zo als ouder goed op de hoogte waarmee je kind bezig is. Regelmatig komen er testjes mee naar huis die door de ouder ondertekend moeten worden. Bijvoorbeeld als de letterkennis getoetst is. Of een bepaald onderdeel van rekenen. Je bent dus goed op de hoogte waar jouw kind moeite mee heeft en het is ook jouw verantwoording om in gesprek te gaan met de leerkracht.

Bovendien wordt er veel  aandacht besteed aan het automatiseren. Door de methodes in Nederland en de visie van het nieuwe leren wordt er vaak te weinig aandacht besteed aan het automatiseren. Hiervoor krijgen de kinderen simpele leermiddelen mee naar huis. Bij rekenen zijn dit bijvoorbeeld splitskaartjes. Een heel belangrijk  onderdeel voor het snel kunnen optellen en aftrekken. Voor lezen krijgen ze verhaaltjes mee naar huis. Iedereen is druk en ik merk zelf ook dat ik te weinig met mijn kinderen in de bibliotheek kom. Maar heb je een boekje op het goede niveau thuis liggen, dan ga je veel makkelijker met je kind oefenen. Bovendien zijn de kinderen meer gemotiveerd, want iedereen oefent en kinderen willen niet achter blijven. Nu vraag ik mij af of een aantal goedkope materialen (zoals de splitskaartjes, tafelkaartjes e.d.) niet gesponserd kunnen worden door grote bedrijven. Philips heef als slogan Let’s make things better! Nou met een minimale investering kan dat ook denk ik!

Anne-Marie

Ik heb ongeveer 2 jaar geleden de cito toets gedaan en zit nu in de tweede klas van het voortgezet onderwijs. Ik kijk elke week naar het programma en ik kan me nog veel herinneren van mijn eigen cito-toets, want ik was helemaal niet goed in taal. Ik was heel erg zenuwachtig voor de toets, want dan denk je ‘wow’ die cito-toets is heel belangrijk, als ik die niet goed maak krijg ik een slechte baan. Die zenuwachtigheid kwam niet alleen door de druk die ik mezelf oplegde om goed te scoren, maar ook ouders hebben een grote invloed op hun zoon/dochter en leggen hun kind in veels te veel druk op waardoor ze minder gaan presteren door de zenuwen. Ook worden de kinderen erg zenuwachtig omdat ze hoger willen scoren dan hun vrienden. Dit alles heeft ook met faalangst te maken ik heb zelf faalangsttesten gedaan om er meer over te komen te weten want zelf had ik er ook wel veel last van. Men moet zich goed voorbereiden en ik vind dat je dat in jou programma meer dan geweldig doet.

Max

‘De fixatie op de eindtoets is misschien wel wat te groot geworden. We moeten van het idee af dat het nooit meer goed met je komt als je net tijdens de toetsweek een paar slechte dagen had. Zo werkt het niet’. Mijn ervaring staat hier haaks op. Ook het gevoel van ‘mijn’ kinderen. De kinderen weten op het begin van het schooljaar dat deze toets gemaakt gaat worden maar dat hun verdere schoolloopbaan niet hierdoor bepaald wordt. De kinderen weten dat ik al een beeld van hun mogelijkheden heb en dat we ook al gegevens van de laatste 7,5 jaar bij elkaar gelegd hebben. Ze weten dat we met deze toets alleen maar bevestiging zoeken naar wat wij denken te weten.

En wat als de score heel anders uitvalt dan verwacht? Dan gaan we kijken of dat ergens aan heeft gelegen (denk aan zenuwen, snel werken) of we trekken ons er lekker niets van aan. Ik zeg tegen mijn jongens en meiden: ‘Lieverds, niet tijdens drie dagen cito-toets geef je je visitekaartje af, dat doe je al 7,5 jaar lang’. Kinderen kunnen ineens tijdens de toetsdagen heel nauwkeurig en rustig gaan werken en dus vrij hoog scoren. Als dit niet de dagelijkse werkhouding is dan zal de score, en het daarbij horende advies, toch niet bij deze leerling passen. Alles bij elkaar genomen denk ik dat hetgene dat de media tentoonspreidt over de citotoets niet overeen komt met de werkelijkheid in de praktijk.

Ik kijk nu voor me en zie 17 kids fanatiek aan hun eerste taak van vandaag werken. Een kwartier geleden kwamen ze allemaal vrolijk, lachend en zelfs een beetje de draak stekend met de Cito-toets binnen. Dus de uitspraak ‘We moeten van het idee af dat het nooit meer goed met je komt als je net tijdens de toetsweek een paar slechte dagen had.’ is niet juist. Geen kind heeft hier het gevoel dat het niet meer goed komt als je slecht presteert op deze toets.

Linda

Beste mensen van De School Van Prem, wat een prachtig programma maken jullie. Ik geef les op een middelbare school en ben blij dat er op deze ontroerende en oprecht betrokken manier aandacht wordt besteed aan de zwakke kanten van ons onderwijssysteem. Het zou leuk zijn om aan de hand van wat jullie hiervan hebben geleerd een school op te richten (misschien beginnen met een groep 8!) waar alle leerlingen volledig tot hun recht zouden komen. En dan de score van die kinderen te vergelijken met het landelijk gemiddelde. Misschien verandert er dan echt eens wat. Lukt dat niet, dan dank ik jullie in elk geval voor 10 afleveringen schitterend gebruik van het medium televisie. Ik geniet.

Annelien

 

• Bekijk eerdere reacties

• Bekijk eerdere reacties

• Bekijk eerdere reacties

• Bekijk eerdere reacties

• Bekijk eerdere reacties